1e Eeuw tot 11e Eeuw: De vroegste geschiedenis

De prille voorgeschiedenis begint ongeveer 10.000 jaar voor onze tijdrekening toen de Noordzee ontstond door de opwarming van de polen en de stijging van het waterpeil. Daardoor werd de delta van de grote stromen gevormd. Zo’n 500 jaar voor Christus werd de nieuwe kustvlakte verschillende malen door de zee overspoeld. Op die manier ontstonden kreken en vaargeulen waarlangs schepen het binnenland konden bereiken. Op de rand van dit krekengebied ontstond ook een vestiging waar mensen zich met zoutwinning bezighielden. Een archeologische vondst uit de late 19^e eeuw bewijst ook de Romeinse aanwezigheid. Bij het graven van het nieuwe zeekanaal ontdekte men er restanten van een Romeinse boot van omstreeks 200 na Christus. De naam van deze vestiging verwijst ook naar de verbondenheid met het water. Aanvankelijk was het ‘Rogia’ (dat is de oorspronkelijke naam van de vaargeul Reie) maar later, onder invloed van het Oudnoors werd het ‘Bryggia’ wat landingsbrug betekent. Naast de Reie was er in de omgeving nog een andere kreek, de ‘Sincfal’ maar het is niet duidelijk of die ook Brugge met de zee verbond.

Het was pas toen de Noormannen in de 9^e eeuw de streek binnenvielen en leegplunderden dat de graaf van Vlaanderen op deze plaats een versterkte burcht bouwde waarrond een woonkern groeide. Toen de invallen en de verwoestingen van de Vikings ophielden begonnen de Bruggelingen, dankzij de goede verbindingen met de zee, handel te drijven met Engeland en Scandinavië.

De zee trok zich gedeeltelijk terug en zo ontstonden er zoute schorren waarop men schapen kweekte. Men stak de natuur ook een handje toe door met dijkenbouw de kustvlakte in te polderen. De schapen zorgden voor wol, de grondstof voor de lakennijverheid. De productie van laken ontwikkelde zich in de 9^e en 10^e eeuw ook in Ieper en Gent en al vlug volstond de eigen schapenteelt niet meer en was men verplicht wol uit Engeland in te voeren terwijl het afgewerkte product, het laken werd uitgevoerd. Zo werd Brugge een handelscentrum. In 1134 werd het land ten noorden en ten noordoosten van Brugge echter opnieuw overspoeld met als positief gevolg dat Brugge een nog betere verbinding met de zee kreeg: de ‘Sincfal’ werd dieper uitgeschuurd en kreeg een nieuwe naam: het Zwin. Men kon nu via het Zwin tot in Damme met grote schepen veilig varen en vanaf Damme, de voorhaven van Brugge, kon men via een natuurlijke verbinding gemakkelijk de stad bevoorraden. Een netwerk van kanalen, de reien genaamd, maakte het mogelijk de koopwaar tot in het centrum van de stad te brengen.